Zaimki osobowe to słowa, które zastępują rzeczowniki, aby uniknąć powtórzeń i wskazać na osoby lub rzeczy. Na przykład zamiast mówić „Ania czyta książkę i Ania jest zadowolona”, mówimy „Ania czyta książkę i ona jest zadowolona”.

W języku polskim niektóre zaimki osobowe, szczególnie w dopełniaczu (kogo? czego?) i celowniku (komu? czemu?), mają dwie formy: krótką (nieakcentowaną) i długą (akcentowaną). Krótkich form, takich jak mi, ci, go, ją, mu, jej, używamy zazwyczaj, gdy zaimek stoi po czasowniku i nie chcemy go szczególnie podkreślać. Na przykład: „Poproszę cię o pomoc.”, „Widzę go każdego dnia.”, „Daj mi to szybko.”

Długich form zaimków, takich jak mnie, ciebie, jego, ją, jemu, jej, używamy, gdy zaimek stoi na początku zdania, po przyimku lub gdy chcemy go mocno podkreślić. Na przykład: „Mnie to nie interesuje.”, „Idę do ciebie.”, „Zauważyłem jego, a nie ją.” Pamiętaj, że po przyimkach często pojawiają się formy z literą "n", np. dla niego, o niej, z nimi.

Główne krótkie formy to: mi (mnie, mi), ci (ciebie, ci), go (jego), ją (ją), mu (jemu), jej (jej). Są one zazwyczaj jednosylabowe i nie noszą akcentu zdaniowego.

Główne długie formy to: mnie, ciebie, jego, ją, jemu, jej, nas, was, ich, im. Te formy są akcentowane i mogą stać samodzielnie lub na początku zdania dla podkreślenia.

Edytuj lekcję z AI

Zgłoś błąd w lekcji

Zestawy fiszek dla tej lekcji

Wygląd

Ustawienia Audio i TTS

Jakość Głosu

Tło / Atmosfera

Styl Kontenera (Karta)

Tekstura Papieru (Overlay)

Jasne Gradienty

Jasne Kolory

Ciemny Tryb (Dark Mode)

Lektura do lekcji